هرچند دلیلش رو کامل نمیدونم اما فعلا در حد اعتقاده

برای همین صبح که از در خارج میشم به اعتقادم دستی میکشم و قلقلکش میدم

بعد دنیا برام صحنه میشه و منم میرقصم!

ریتم ها پرواز میکنن و شعر میشم

و برگ ها میریزن و بوی سرما میپیچه توی این اتاق

من, پاییز, شعر, موسیقی!

این همه ی چیزیه که میشه گفت

اما بعدش

به چشماش زل میزنم, درد من اینا نیست, اصلا درد من اون نیست

درد من کناردستیمه که داره ارومم میکنه

به سمتش برمیگردم

میگه اروم باش, چرا بهش میپری, باهم دوست باشین!

میگم چون نمیتونم از دست تو عصبانی بشم